Kan niet wachten tot zaterdag voorbij is

Ik weet het , ik ben zwaar mijn weblog aan het verwaarlozen. Er staat geen beeldmateriaal en het staat ook nog eens vol met typefouten in elk bericht. En elke keer als ik hier kom weet ik mijn wachtwoord niet meer.  Toch wil ik jullie amuseren (als je dan al niet afgehaakt was) met dit laatste bericht voor de beoordeling.

Dus.. ik moest 3 opdrachten doen wat best veel was voor mij. 1 al beoordeeld nog twee te gaan. Ben ik zeker van mijn zaak? JA! Voor het eerst. Moet alleen nog een ding uitprinten bij de printboer die een virus heeft op zijn computer.

Even kort over mijn herkansing: het gaat over de relatie tussen mijn ouders. Ik heb hier een iets andere benadering gekozen dan bij de opdracht van Stefi over mijn papa. Bij de opdracht van papa heb ik heel bewust gekozen voor oogcontact met mij (ging van zelf moet ik zeggen). Daar zitten een paar darlings tussen zou ik maar zeggen. Voor deze herkansingsopdracht heb  ik deze dood gemaakt en heb me gericht op de relatie. Ze hebben geen interactie met mij, maar je kan sterk merken dat ik er ben doordat ik vind dat alleen ik deze foto’s heb kunnen maken van deze momenten en niet iemand anders. Is intiem niet? Of dit een voldoende oplevert? Ik weet het niet leraren geven mij graag 5-4-6 en.. dus tja.

Ik wil ook nog mededelen dat statistiek en Bert mijn leven ruineren.

Dit was mijn quasi nuttige post. Misschien komen er nog wat foto’s op donderdag avond, waarschijnlijk niet dus.

Papa – Stefi

Mijn ouders zijn 29 dec al weg en ik heb de drang om veel te schieten en een verhaal te vormen. Vorige keer heb ik aangegeven dat ik mijn vader raar vind om bijvoorbeeld zijn uitspraken ( je moet eerst zitten op een koe voordat je op een paard kan zitten). Daarnaast heb ik een nieuw verhaal lijn bedacht… Maar op feedback zaterdag werd ik er opgewezen dat ik eigelijk nog bezig ben met een onderzoek over mijn vader en dat ik hem nog niet helemaal door heb ( en misschien daarom hem ook raar vind). Ik voel de druk omdat ze zo snel (over 28 dagen) weg zijn en bang ben dat ik puzzelstukken mis voor een verhaal. Maar eigelijk ben ik nog bezig om te onderzoeken en kan een onderzoek of in huid kruipen van iemand ook een verhaal zijn (kwam ik a.s. zaterdag achter na feedback). Goed conclusie of niet?

Ik ben nu namelijk geneigd om te beginnen met ensceneren. Maar mijn vader weet nog steeds niet dat ik zijn onderwerp is. Hij vraagt wel waarom ik foto’s van hem maak en dat ik irritant begin te worden en waarom ik niet de natuur in ga om foto’s te maken (daarom haal je onvoldoendes! (zegt hij)). Ook wil ik geluid opnamens maken, laast zei hij iets wat ik echt kon gebruiken. Ik ben in iedergeval nog bezig met het onderzoek naar… en ben nu vooral het alledaagse aan het vast leggen .

En over het (externe) flitsen ben ik nog niet uit, ben het wel aan het uitproberen. Ik flits normaal gesproken nooit. Ach ja ik ga door en het resultaat zal op zaterdag te zien zijn.

Oh en een portfolio samenstellen met mijn werk is moeilijk…

Dekbed rups – Bas

Nu denk ik dat ik het beeld over een winterslaap heb overgebracht. Voor sommige lijkt dit dat ik me terug trek uit de maatschappij. Daar zou ik op verder kunnen bouwen, want ik slaap liever. Tijdens de besprekingen heb ik vooral het weer als voornaamste reden aangehouden. Maar eigelijk zijn er nog meer redenen die werden aangewezen door klasgenoten en Bas.

De reden zijn:

- Het is koud ik wil slapen

- Ik moet nog veel doen maar ik wil niks doen

- Als ik buiten kom ik in aanraking met irritaties.

Vanochtend moest ik mijn bed uit om 6.20. Op de automatische piloot doe ik alles en loop ik de deur uit.

Natuurlijk is het KOUD en is de bus te laat. Aangekomen op het station heeft mijn trein vertraging en dat betekend dat ik ook te laat ben voor school. Dan gaat idereen (incl een hond) dringen voor de deur en vecht iedereen voor een plek. Gelukkig beland ik in de 3e klas zittend. Bla bla en nu zit ik zit te typen op school. En het punt van dit best lange verhaal is dat dit redenen zijn om terug tetrekken in mijn rupsen pak.

De beste oplossing zou zijn als ik de tijd stil zou kunnen zetten. Soms voel ik ook als of ik te traag ben voor deze snelle wereld. Kan ik de tijs stil zetten met beelden of zijn het al verstilde beelden? Ik wil ook verder met redenen van terug trekking. Ik ben blij dat ik het de dekbed rups als vertrek punt kan nemen en er op kan reageren. Ik ga beiden uit proberen en hopen dat ik a.s. donderdag met minder sfeer-achtige geen context duidelijke foto’s kom.

Mijn vader – Stefi

Mijn keus is gevallen op mijn vader. Dit is na mijn falen in de vorige periode. Waarom vind je het zo leuk in je straat? Dat is om mijn familie en dat is eigenlijk niet de straat. Ik wil nu wel laten zien waarom het leuk is bij mij thuis. Met een intiem portret van mijn vader.

Mijn vader is tof en ben blij dat mijn vader mijn vader is. Ik heb specifiek mijn vader gekozen omdat ik hem soms best raar vind. Hij vind mij ook raar. Maar ook wil ik mijn vader liefdevol fotograferen. Na een week of twee fotograferen kan k concluderen dat mijn vader niet zo raar is (niet op foto’s).

Ik kan kiezen om mijn vader opzettelijk raar te maken of een ander verhaal vertellen. Misschien zo iets als als mijn moeder niet thuis is (dat was in september dit jaar) dan verveelt mijn vader zich? En als ze wel thuis is dan niet en ook gelukkiger? Misschien een simpel/saai verhaal maar ook moeilijk om over te brengen denk ik? En over het raar zijn… ik kan en tegenstellingen met mezelf doen en mezelf vergelijken met mijn vader dat kan ook nog. Alles kan nu nog.

Ook werd er gezegd dat de foto’s nog niet intiem zijn en nog erg zoekend. Ik heb best veel foto’s gemaakt en heb ook moeite om het intiem te maken en niet alleen maar handelingen te laten zien. Er werden ook opmerkingen gemaakt over hoe je fotografeert (momenten kiezen) en met wat(TC, analoog ect). Ik ga wat uitproberen met m’n rolleicord. Ik hoop dat hij het nog doet… en ook nog ergens een flitser regelen…..

Vlees geworden kopieermachine-Bas

 

Blijkbaar ben ik dat. Zonder dat ik het door heb maak ik graag foto’s van boven af en zo 2d mogelijk. Nee dat is toch niet zo? Nu heb ik a die donderdag wat foto’s gemaakt:(foto’s komen er aan)

Ze zijn behoorlijk 2D.Wat nu? Wil ik daar van af? Ik denk van wel..of:

- Ik ga mijn 2d beelden uitbreiden tot ik een uitgebreid 2d patroon heb

- Het uit mijn systeem krijgen….

Ik heb het misschien nog niet gezegd, maar ik vind het een lastige opdracht. Ik probeer mijn emoties of gevoelens over te brengen op subjectieve foto’s, ze worden niet vaak begrepen, wel door mij. Is dit dan echt fout? Of kan ik beter volgende keer gen uitleg geven? Dan kan de kijker zelf invullen. Ik zit ook nog met of ik nu een onderwerp zal kiezen of niet? Zal ik met als 20% van mijn klas beginnen met mijn winterdip en mijn drang naar ene winterslaap? Of per dag laten zien hoe ik me voel? Ben ik wel altijd verbonden met emoties? Voel ik altijd wel wat?

Ik ga door en ga proberen 3d er bij te betrekken maar ook 2d verder uit te werken en beter mijn bedoeling van het beeld te brengen in de foto’s.

4 weken in een post

Na de “ aanval” is het niet echt beter gegaan met de opdracht. Ik heb echt mijn best gedaan om iets persoonlijks te maken en samen te stellen. Ik zat vast en ik wist niet hoe ik er iets van kon maken. Want wil ik nou vertellen? Wat is mijn standpunt? Het liefst wilde ik vertellen waarom ik van mijn straat hou en waarom ik er blijf wonen. Alleen weet ik dat soms zelf niet. Er zijn veel herinneringen, misschien is het alleen vertrouwd, ik weet niet beter? En mijn familie woont daar? Ik vond het ook moeilijk om mijn foto’s weer aan B te laten zien en ik had ook het gevoel dat het jagen en observeren mij alleen maar belemmerde in het doen wat ik wil? Of zo.

.

 Na wat moeite had ik een foto waar ik een beetje blij mee was. Tijdens de feedback ronde kreeg ik veel handvaten te horen hoe ik het misschien zou kunnen benaderen. En dan zat er (gelukkig voor mij) twee weken tussen voor de volgende feedback ronde. Ik had de hand vaten gebruikt en geprobeerd iets te maken meer te vertellen. Ik heb mijn herinneringen, buren en route vast gelegd.

.

Tijdens mij volgende feedback ronde kreeg ik van bas mee dat tekst niet nodig is voor de herinnering foto’s. Ook vond hij dat het vast voor mij vertrouwd was om die dingen steeds te zien. Dus misschien kan ik daar iets mee? Bij Bart kreeg ik te horen hoe ik op de een of andere manier de twee kon combineren. Mijn route en mijn herinneringen. Of misschien met een foto lijstje? Zoek tocht? Zo iets. Ik vroeg ook nog: en het jagen dan? Dat doe ik niet. Misschien hou ik me er te veel aan vast en dan zul je zien dat ik voor het onderzoek een onvoldoende krijg. Nu nog iets bedenken hoe ik de twee kan combineren en wat mijn presentatie vorm word. Dat weet ik nog niet. De foto’s heb ik ook nog niet. Eigenlijk weet ik het niet.

Positief denken

Hallo leraar 1. Vond je het fijn dat ik begon te huilen? Ik hoop het, dan vond iemand het teminste leuk.

.

Ik heb geen zin om me zelf uit te leggen.

Ik heb geen zin om mezelf te verdedigen.

Ik heb geen zin om mezelf te bewijzen.

Ik heb geen zin om mezelf te veranderen.

Ik heb geen zin om te antwoorden op vragen waar ik geen antwoord op weet.

Ik heb geen zin om antwoorden te vinden waar ik geen antwoord op weet.

Ik heb geen zin om persoonlijk te zijn.

Ik heb geen zin om aan dit project te denken.

Ik heb geen zin in dit project.

Ik heb geen zin om verder te gaan.

Ik heb geen zin om te fotograferen.

.Ik weet goed dat dit alles mijn fout is. Mijn probleem.

.

.

.

.

.

.

Maar ik heb teminste mijn P … HA

De straat waar ik woon

Ja ik heb ook nog een blog, het ww van mijn blog bijna vergeten… Een nieuwe opdracht weer over een straat, want wij schijnen veelste weinig foto’s te maken als fotografen daarom deze voor de hand liggende locatie.

Het gaat over de straat waar ik woon. Ik had voor het eerst een duidelijk concept en ik heb verder na gedacht. Laat ik eens analoog fotograferen, dan kan ik beter kijken, observeren al dan niet jagen.
Ik ben begonnen met 2 concepten: Alles wat ik in de straat heb heb jij ook (lantaanpaal, stoep). Reactie van de leraar 2 Oh dat zegt elke student. Ha ik moet dus mijn straat een gezicht geven, een persoonlijkheid , geur, geluid, alles.
2e Concept was: Kom naar mijn straat (als toeristische trekpleister)! Ik probeerde iconische foto’s te maken die waren weggevallen in silhouetten. Mijn bijbehoren de foto’s zijn alleen niet echt aantrekkelijk volgens leraar 1 en leraar 2 weet niet zo goed wat hij van mijn straat moet denken.

Ik wil doorgaan met de twee tegenstrijdigheden van mijn straat. Op de leuke vakantie kiekjes wil ik jagen terwijl ik observeer dat mijn straat helemaal niet zo uitnodigend is als op die kiekjes. Op deze manier wil ik onderzoek doen naar de opgegeven twee strategieën.
Die toeristische kiekjes komen alleen niet zo gemakkelijk als gedacht.

Of niet?

Nee,dat was toch niet mijn laaste berichtje. Wil toch nog even huilen op mijn blog. Na wat feedback van mijn klasgenoten ben ik niet meer zo zeker van mijn zaak. Voor hen is het oppervlakkig en niet diep genoeg. Zij missen mezelf in het hele werkje. Daarnaast kies ik wellicht te vaak voor de veilige weg.  Misschien komt het doordat ze me niet kennen? Of missen ze het probleem en willen ze persee een probleem en een verhaal. Wat ik beide niet heb. Maar elke foto in het boekje zegt iets over mij. Ik heb gewoon een nonnarratief format aangenomen en wil het daarbij  houden. Het zou voor mij te gedwongen zijn als ik hier geforseerd in mijn hoop foto’s een verhaal ga zoeken. Misschien heeft het boekje niet genoeg categoriëen om dit format aan te houden. Ja jammer dan. Ik weet eigelijk het doel van dit bericht niet meer zo… ga weer verder.

hmm

Wanneer is die blog deadline? Ach ja, dit is toch de laatste post. Wat grappig is, is dat ik gedroomd heb dat ik een onvoldoende kreeg voor deze dagboek opdracht, twee 5 en. Is dit een voorspellende droom? Ik hoop van niet…. gehhehe. .

In mijn laaste post was ik een beetje de weg kwijt. Het gaat nu wel weer de goede kant op denk ik. Alleen toen ik Bas laatst op zaterdag sprak, wist ik het nog niet helemaal. Hij zag het verband niet tussen de foto’s en de functie van sommige catogorieën niet. Wat is de conclusie van deze zooi? Na dat ik Michiel had gesproken weet ik hoe ik verder kan. Ik ga nu verder met mijn hele leven te categoriseren x9. Dus 9x mijn lunch, schoenen, favo boeken etc. Want wat is de connectie/ het verband? Ik. Ik verbind alles aan elkaar alle foto’s ben ik, dat beweer ik. Want tja het dagboek gaat over ik. Dus de conclusie is dit ben ik. Dit maakt mij.

.

Alleen jammer dat ik geen tijd heb om nog meer pagina’s te  categoriseren. En natuurlijk moet ik nu extra veel werken want alle collega’s zijn op vakantie en die collega’s kan ik weer niet op de kiek zetten voor dit dagboek. Het balletje rolt verder dat ik dan ook geen tijd heb om foto’s te plaatsen want kijk naar de tijd, ik ga zo slapen.

En mijn fotoboek hoe gaat die er uit zien? Ik denk mezelf kei groot op de kaft en een nietje er door heen en klaar. (ik weet dit nog niet maar ik heb nog 2 dagen). Oh en ik moet ook nog aan het project consumptie en verleiding werken.

Teruste!